Een bloem op de dag dat ik doodga

Een moment, dat alles verenigde in opengesperde ogen.

Een adempauze, die onmenselijk lang werd.

Een leven, voltooid onder een stuk arduin.

Het kon niet voltooid zijn.

Negentien jaren, en negentig tekort.

Zeiden de monden die hem jarenlang veroordeelden.

Wat wisten zij er van?

Niets dan enkele letters op een kruis,

en een verdwaalde menigte, zwart ...

Schenk mijn laatste blik aan de starende engel, wit ...

En bedek de tranen op de kist met aarde ...

Een moment, dat alles verenigde in opengesperde ogen.

Een adempauze, die onmenselijk lang werd.

Een kus, en ik geloofde in perfectie.