Vader, ik breng je,

geen muziek van Mantovani,

geen sporthemd, geen chique das

Ik breng je,

hij is vijf maanden nu,

mijn zoon.

Wacht,

ik zet hem even

naast je graf

Hij trapt met zijn beentjes

zoals jij die, weleer,

alle onrecht van de wereld stampen zou.

Maar jij ging eerst

en onrecht,

het braakt om ons heen.

Vader, er loopt een barst,

dwars door je stenen hart.

Het heelt wel, met een beetje lijm.

Kon dat maar,

met het lappendeken

van mijn pijn.