Zo eindeloos als wit

Ruikt stilte

Naar schrijvend water

Ze is te broos

Voor klank

En tilt geluiden

Beneden het waarheen

Als een soort heimwee

Naar zover.

Stilte is een veelvoud

Van sereen alleen,

Een herinnering

Naar eeuwige hemel

Naar die plek die

Pas bestaat

Wanneer de laatste

Rimpel van verdord geluid

Terug naar de aarde gaat.