Nu zij rijzig rank

de blaadjes ver gespreid

het zonlicht ontmoet

wil ik doden

wat ik liefheb

knippen 't leven zelf

ik voel een tinteling

in mijn bloed

een trilling in mijn hand.

Een bij zoemend

gonzend ronkend

nadert schaduwloos

de roos

raakt de blaadjes

vluchtig vliegend

knipoogt.

Buigend

snuivend de smeltende geur

van weemoed

droef

laat ik haar het leven

wetend

dat zij toch

eens sterven moet.