Jouw glas zet onze leeftijd vast

Hier krijgen kringen ons vertaald

naar lege tafels, een haarspeld.

De winter heeft op ons gewacht,

zoals de woorden die wij niet meer vinden.

Tussen de verdwaalde moleculen en atomen,

heeft de nacht ons teruggevonden, teruggebracht.

Misschien kunnen wij opnieuw beginnen,

de wereld voor een tweede keer bekijken.

Maar jij hebt alles al gezien,

en ik zou jou overal herkennen.

Ais jij het afscheid uitstelt,

kunnen wij nog even blijven.

Dan zijn wij de laatsten die vanavond

de lichten doven en de deuren sluiten.