Gisteren kregen ze het weer

"Je blijft hier en gaat nergens heen"

Zo gaat het nu elke keer

"Doe dit, doe dat, en wel nu meteen"

Soms lijkt het alsof ze nooit jong waren

Zo preuts, zo'n seuten, zo'n doe-nooit-iets-mis

Dat ze het nog niet hebben geleerd na al die jaren,

Dat tegen tienerkuren niets te beginnen is.

Maar soms wanneer ze bezig zijn

Mama die lacht om stomme grappen

Of papa die kreunt bij een beetje pijn

Dan begin ik het allemaal wel te snappen.

Ik durf wedden voor 1 miljard

Dat ze hun jeugd wel zouden willen overdoen

Maar ik zeg het nooit te hard,

Ik denk dat ze best wel cool waren ... toen.