Niet de massa, niet de zwaarte

maar de grijze zwartheid van het lood

glinstert in het water van de kleine Neva.

Metalen hebben de vaargeul gekoloniseerd,

als een Armeens kerkhof slaapt de bedding

geen wetgever, geen tsaar noch timmerman

die het platen woordenboek durft lezen.

Witte nachten op de zwartste deining

berucht om hun ondoordringbaarheid

een roversbende langs de oevers, op zoek.

Vermoedens op de kaden, van hoe het was

of hoe het ooit had kunnen zijn, nu niet meer kan.

Ligt op de bodem soms het pure goud?

Neen, de bodem zelf, de bodem is van lood.