Als zij straks de dunne lakens

van verlangen van zich afgooit en zich traag

bloot aan mij geeft. En zij in zomers woont die

haar op het lijf geschreven zijn, de vijf dagen

van haar maandelijks bloeden telt. En zij

nergens mooier is dan in dit bed, op een

donderdag in mei.

Als zij vertelt wat niemand weet, dat zij

nog vlinders voelt, dat zij mijn adem draagt

in lamsvocht gegoten. Tot zij glimlacht en zich

langzaam in mijn verzen nestelt. En zij voltooid

de ogen neerslaat als ik haar kus en vraag.

Of zij de zin van dit alles begrijpt en van alles de

onzin. Als zij hier,

Als zij nu, gewapend met haar sterkste handen,

De ramen opent voor zichzelf en wat lucht, zij

gelouterd weer eens in het niets verdwijnt. En

gaat en komt en gaat. En terug. Tot in haar

diepste rimpels zij de sporen van haar groeien

volgt,

Gracieus en jonger dan ik haar gevonden heb.

En van het sterven alle uren kent.