Uit getaande huid, plukjes kort en langer haar hier en daar

bestaat haar lichaam. Onder het schedeldak koestert ze

gedachten die het leed van mensen kunnen verzachten:

hoe melig een huwelijk, roze verveling, eeuwige trouw.

Waardeloos alle wijsheid echter als ze loom de eindeloze

benen strekt en op hoge hakken zwaartekracht trotseert.

dominostenen kantelen als ze lacht: glassplinters en falset­stemmen

in koepels. Haar overgave? Goudgele verdwazing.

Als een hongerig vogeltje hangt ze aan je lippen. Met

hazelnoten handen als een lasso om je hals strooit ze

kietelend veertjes over borst en rug. Kanalen dwingt

ze in bochten. Dijken breken. Stuwmeren lopen leeg.

In haar armen liggen, is langoureus baden in zomers

Toscane. Haar zoenen is als een vlinder dronken rond­dobberen

in wijn. Met haar vrijen? De schimmel van

je gedeukte ziel schrapen in haar zilveren tabernakel.