Haar opgetrokken schouders :

een kapstok, waaraan zij de hele wereld

als een afgedankte jas laat hangen.

Haar handen :

twee gevallen bladeren,

waarvan elke wijsvinger rust

tegen de slinger van de tijd.

Haar ogen

onder een huif van mist,

waarin soms een lichtje oplicht,

om een zoete fluistering in het oor,

een streling langs wang en hals

of een speelse hand in haar hand.

Zij lijkt wel een egel :

een bolletje warmte met duizend stekels,

opgerold tot in de moederschoot.

Opdat zij zou overleven

in deze voor haar overbodige wereld,

wil ik haar naam schrijven

op het duurste papier,

schilderen

op een doek van pure zijde

of beeldhouwen

in een steen van graniet.

Haar naam :

Kaatje, Petra, Anna, Leentje,

Lotje, Rozemarijn of Annelies,

Elsje, Roosje, Jasmijn of Buitenbeentje, -

zoveel meisjes in de draaikolk

van het Niemand en het Niets.

Van deze draaikolk wil ik zijn :

de as waarrond zij stuurloos wiekt

en voorkomen dat zij zich

- een vlinder beladen met duizend dromen

tegen het raam van het leven

te pletter vliegt.