Onze moeder staakt,

niet als onze moeder,

maar als onvermogen

het kind bij zijn naam te noemen.

Ze zoekt steun in ons geheugen

waar wij haar een gelukkig tezamen liegen.

We dobbelen met een steen in de maag

één, twee, zes keer haar leeftijd.

Wij zijn slechte verliezers;

draaiend aan een veer die het begeeft

als horlogemakers zonder tijdsbesef.

Onze moeder draagt de jaren in uitgedunde dot

die ze verft in whiskykleur

en baadt in stijfsel

A is de laatste letter van haar alfabet.